Bij juist gebruik zijn noten de beste, volledige bron van eiwit, vetten en mineralen. Gangbare producten als vlees, vis en melk kennen een toenemend aantal nadelen: hormonen, varkenspest, runderziekte, zware metalen, dioxine enzovoorts.
Een gezond, eenvoudig, volwaardig en krachtig alternatief zijn de noten. Helaas wordt dit voedsel in de Westerse landen te weinig gebruikt, in tegenstelling tot bij andere volkeren waar het soms wel een basisbestanddeel van de voeding is.
Waarom noten (en zaden en pitjes) een gezonde, krachtige bron van eiwit, vetten en andere voedingselementen zijn; hoe we ze moeten eten en wanneer, is te lezen in het onderstaand artikel. Ook de geneeskrachtige eigenschappen komen aan bod.
Noten in de dop zijn lang en goed te bewaren (beter dan gedopte), vooral in een glazen schaal op een droge plaats. Ze nemen weinig ruimte in en zijn eenvoudig in het gebruik:
Van de voedingswaarde van noten, valt gelijk op dat ze rijk zijn aan de vitaminen B1, B2, B6 en E. Ze hebben verder een hoog gehalte aan de mineralen calcium, ijzer, fosfor, kalium, magnesium, zink, koper, mangaan, selenium en chroom.
Noten zijn een natuurlijk "voedingssupplement" waarvan het lichaam de stoffen accepteert en benut. Ze zijn heel geschikt bij verzwakking, uitputting, zwaar lichamelijk werk en sportprestaties.
Verder kenmerken noten zich door het hoge gehalte aan hoogwaardige eiwitten en vetten, de rijkdom aan vezels en de hoge energiewaarde.
Derhalve zijn noten niet "zomaar een tussendoortje bij de TV", maar moeten we ze als een volwaardige maaltijd zien, gemakkelijk te combineren met fruit of groente.
Aangezien men noten in zijn geheel en rauw kan eten, zijn ze eigenlijk als rauwkost, met de positieve aspecten daarvan, te beschouwen.
Bij de diverse noten zijn meerdere opmerkingen te maken:
Ook de minder gebruikte, maar even waardevolle zaden en pitjes zijn te gebruiken.
Amandelen, pecanoten, walnoten, zonnebloempitten en hazelnoten bevatten alle essentiële aminozuren. Mede door de binding met de essentiële vetzuren, leveren noten, zaden en pitjes de best verteerbare eiwitten voor de mens.
Alle noten hebben een goede invloed op het zenuwstelsel, de hersenen, de bloedvorming en de stofwisseling.
Kastanjes, eikels en kokosnoten vormen een uitzondering: ze zijn rijk aan zetmeel en men kan ze dus niet gebruiken bij fruit, zoals later wordt uiteengezet. Wel bij groente, maar weer niet bij de zuurdere groenten of vruchtgroenten (tomaat, paprika, komkommer, rabarber, courgettes, zuurkool, bloemkool, postelein, rode biet, snijbiet, spinazie).
De kokosnoot heeft de laatste tijd toch een belangrijke betekenis gekregen vanwege het buitengewoon hoge gehalte aan seleen (810 µg/100 g), dat een gunstige invloed heeft op hart en bloedvaten en op het immuunsysteem (kanker).
Aardnoten of pinda's zijn peulvruchten en geen noten. Door het roosteren, het zouten, het gelijktijdig hoge gehalte aan eiwit en zetmeel zijn ze zwaar verteerbaar en sterk zuurvormend. Ze dragen zeker niet bij tot een goede gezondheid.
Ditzelfde geldt ook voor tahin (geroosterde sesampasta), pindakaas en pistachenoten. De voedzame paranoot kan men ook beter vermijden, omdat hij hoofdzakelijk afkomstig is uit een streek waar de grond bijzonder vatbaar blijkt te zijn voor radioactiviteit.
Slechte ervaringen met noten komen voornamelijk door verkeerd gebruik ervan: het roosteren (alsof de natuur het niet goed heeft gedaan), het zouten (slecht voor nieren, bloeddruk, hart, vertering enz.).
Koop ook liefst geen noten waarvan de schaal verwijderd is, wegens het gevaar van bacteriën en schimmels. De donkere schalen beschermen de noten ook tegen de vitaminevernietigende lichtinwerking. Ontschaald kunnen noten ranzig worden.
Kortom: laat noten zo lang mogelijk gaaf!
Noten vormen geconcentreerd voedsel en als dat vlot wil verteren, is het nodig er waterhoudend voedsel (groente en fruit) bij te gebruiken. Hiermee komen we op het aspect van voedselcombinaties, iets dat steeds beter bekend wordt.
Alle dieren in de natuur (dus niet huisdieren) eten voedingsmiddelen van verschillende soort afzonderlijk en ondervinden geen spijsverteringsmoeilijkheden.
De mens husselt maar wat door elkaar heen. Voor noten geldt bijvoorbeeld dat het verstandiger is in elk geval geen notenpasta op de boterham te smeren (combinatie eiwit-zetmeel) of noten als "Tv-snack" te eten, noch noten te mengen met rozijnen of ander zoet fruit.
Juiste combinaties leiden tot:
Noten verteren goed bij zuur fruit: aardbeien, ananas, citrusvruchten, bessen, zure appelen, druiven, pruimen, perziken, kiwi's, tomaten etc.
Noten verteren ook goed bij zetmeelvrije groenten: bladgroenten, venkel, komkommer, zuurkool, courgette, aubergine, paprika etc.
Voor mensen met een goede spijsvertering zijn ook halfzure vruchten mogelijk: abrikozen, bramen, mango's, peren, zoete appelen, druiven, perziken en pruimen.
Voor mensen met een gevoelige alvleesklier, lever of gal, is het aan te raden met kleine hoeveelheden noten te beginnen en er het beste tomaten of peren bij te eten, die de werking van deze organen ondersteunen.
Ook een beetje citroensap (niet bij groente) of witlof, gestoomde prei, radijsjes of een klein schijfje rammenas is hiervoor geschikt.
Men doet er goed aan in het begin slechts één soort fruit bij één soort noten te gebruiken. Combineer ook liever geen noten met zaden of met tomaten met pitjes.
Noten zijn eiwitrijk voedsel en dienen daarom 's avonds te worden gegeten. De verklaring hiervoor ligt in de cyclus van drie van de voedselbenutting: per etmaal zijn er drie perioden van 8 uur, in welke steeds één proces het overwicht heeft
De eliminatiecyclus is de belangrijkste voor het bewaren van de gezondheid en het voorkomen van ziekte, zij verwijdert de giftige afvalstoffen uit het lichaam. Als we dit mechanisme belemmeren in zijn werking, stapelen we giftige stoffen op in de vetweefsels en in de spieren en we vragen zo gewoon om ziek te worden.
Aangezien eiwit de stof is die het moeilijkst afbreekbaar is, zou het onverstandig zijn 's ochtends eiwitrijk voedsel in te nemen, men dwingt zichzelf zo vervroegd over te gaan op de opnamecyclus en verhindert aldus een efficiënte eliminatie.
Iedereen kent wel de mensen die 's ochtends geen hap door hun keel kunnen krijgen. Ziehier de verklaring: hun lichaam is nog aan het elimineren en weigert zwaar voedsel.
Het is veel verstandiger 's morgens slechts fruit te eten, zoveel u maar wilt, liefst van één soort. Sappig, rijp fruit is de lichtst verteerbare voeding die er bestaat en belemmert de eliminatie niet.
Eiwitrijk voedsel, zoals noten, eet men het best 's avonds omdat het de langste vertering behoeft. Eiwitten worden verteerd in een zuur maagmilieu en deze zure toestand van de maag kan 6 tot 12 uur duren.
In die tijd kunnen andere voedingsmiddelen, zoals bij voorbeeld zetmeel (brood, deegwaren) niet correct worden verteerd, waarbij deze voor een groot deel in vet omgezet worden.
Zetmeelrijke voedingsmiddelen kunnen we daarom ook het beste 's middags eten. Dit heeft ook weer te maken met voedselcombinaties: als men 's middags of zelfs al 's ochtends slecht combineert, blijft deze spijsbrok véél langer in de maag (tot 8 uur) dan wanneer de voeding afzonderlijk, of goed gecombineerd, geweest zou zijn (4 à 5 uur). Ook daarom is het belangrijk ‘s avonds eiwitrijke voeding te nuttigen.
Noten met fruit eet men als de maag leeg is, als men honger heeft. Zo niet, dan is er een grote kans dat de noten slecht verteren en het eiwit grotendeels gaat rotten met alle kwalijke reukjes of andere verschijnselen tot gevolg.
Als u deze tekst leest, hebt u misschien de neiging extra veel noten te gaan eten. U zult echter vrij snel zin krijgen iets anders te gaan eten, omwille van de variatie.
Wees echter voorzichtig met de hoeveelheid eiwit: teveel eiwit leidt tot vermoeidheid, verzuring (reuma, jicht, artrose) en heeft negatieve gevolgen voor hart- en vaatziekten, nierkwalen etc.
De behoefte aan eiwit wordt bepaald door geslacht, klimaat, leeftijd, soort eiwit (als men dierlijk eiwit gebruikt, heeft men meer nodig), bereiding (aan ongeschonden, onverhit eiwit heeft men meer), hoeveelheid magnesium in de voeding, voedselcombinaties, hoeveelheid waterhoudend voedsel, kwaliteit van de vertering en de absorptie, hoeveelheid calorieën en de verhouding tot andere voedingsstoffen. Als de voedingsregels gerespecteerd worden, verloopt de vertering veel beter en vermindert de behoefte aan eiwit aanzienlijk.
De World Health Organization van de Verenigde Naties (WHO) stelt de behoefte aan eiwit momenteel op 0,5 g eiwit per kg lichaamsgewicht, hoewel zij daarbij niet uitgaan van goede voedingsregels ten aanzien van de vertering.
Het is niet de concentratie die van belang is, maar wel de hoeveelheid die men verteert, bij slechte combinaties gaat bijvoorbeeld veel eiwit verloren. Ook als men voedingsmiddelen kookt, vermindert de kwaliteit van het eiwit.
Ongeschonden eiwitten en vetten zijn goed opneembaar, hoewel ze soms in geringe hoeveelheden voorkomen (fruit, groente). Eén kg fruit (bananen, abrikozen, druiven) kan tot 10 g eiwit leveren. Het eiwitgehalte van groenten ligt gemiddeld twee keer zo hoog als dat van fruit.
Enige niet geroosterde, niet gezouten pasta's zijn:
