Er zijn vele voedingsmiddelen die zorgen voor een opeenstapeling van afvalstoffen in ons lichaam. Een daarvan is de geraffineerde suiker en in iets mindere mate de koolhydraten (uit zetmeel !!!) Want wat gebeurt er eigenlijk met koolhydraten (suikers) in ons lichaam?
Bij de productie van suiker verdwijnen alle vitaminen, mineralen en eiwitten uit de suikerbieten of het suikerriet. Na dit raffinageproces blijft alleen sacharose over. Deze enkelvoudige suiker wordt door het lichaam meteen in het bloed opgenomen. Een hoog suikerverbruik veroorzaakt op den duur tekorten. Net als alle andere geraffineerde producten, neemt het mineralen - vooral kalk - en vitaminen uit het lichaam weg. Regelmatig gebruik van suiker verzwakt de weerstand.
Suiker werkt verslavend omdat het grote schommelingen in de bloedsuikerspiegel veroorzaakt. Op den duur kan dit leiden tot hypoglycaemie, suikerziekte en gedragsstoornissen. Ook kan het bijdragen tot het ontstaan van andere welvaartsziektes.
Suiker is verzurend voor je lichaam en veroorzaakt indirect ontstekingen door de bloedsuikerspiegel die uit balans is.
Het verbruik van fructose is de laatste jaren aanzienlijk gestegen. In 1980 at de gemiddelde persoon 39 ponden fructose en 84 ponden sucrose. In 1994 at de gemiddelde persoon 66 ponden sucrose en 83 ponden fructose. Samen is dat ongeveer 19% van het dieet van de gemiddelde persoon. Door de economische factoren is het gebruik van fructose zo sterk toegenomen.
Maïs is veel goedkoper en tweemaal zo zoet als tafelsuiker. De medische gemeenschap raadde het gebruik van fructose aan wegens een lage toename van glucose in het bloed. De wetenschappers hebben echter niet gekeken naar hoe een lichaam reageert en wanneer iemand suikers eet.
Fructose bevat geen enzymen, vitamines en mineralen. Voedsel met fructose bruint sneller dan voedsel met glucose (de Maillard reactie). Met fructose gebeurt dit bruiningsproces zeven keer sneller dan bij voeding met glucose, dit resulteert in een afname van de eiwit- kwaliteit en een toxiciteit van eiwit in het lichaam. De Maillard reacties tussen eiwitten en fructose, glucose en andere suikers zouden een rol kunnen spelen in het verouderen en in sommige klinische complicatie van diabetes kunnen.
Onderzoek toonde dat fructose een algemene toename van zowel het totale serum cholesterol als in de lage dichtheid lipoproteïnen (LDL). Dit is een groot risico voor hart- en vaatziektes.
Er is een beduidende toename in de concentratie van urinezuur, dat afhankelijk was van de hoeveelheid verteerde fructose. Terwijl bij de vertering van glucose geen beduidende verandering optreedt. Een toename van urinezuur kan een indicator van hartziekte zijn.
Fructose opname in mensen resulteert in toename van melkzuur in het bloed, voornamelijk in patiënten met aanleg voor acidose (verzuring) zoals bij diabetes, postoperatieve spanning of uremia. De betekenis naar menselijke gezondheid is dat extreme hoogten metabolisch zuurvergiftiging veroorzaken en kan in dood resulteren.
Fructose is hoofdzakelijk in de jejunum geabsorbeerd en is gemetaboliseerd in de lever. Wanneer dit niet goed verloopt en de lever het niet kan verwerken bestaat er een kans op diarree.
Fructose werkt in op mondeling ingenomen voorbehoedsmiddelen en verhoogt het insulinegehalte bij vrouwen die de pil gebruiken.
Fructose vermindert de opname van insuline voor zijn receptor. Dientengevolge moet het lichaam meer insuline pompen, om dezelfde hoeveelheid van glucose te kunnen verwerken.
Fructose produceert constant een hogere calciumconcentratie in de nieren dan glucose doet bij ratten.
Fructose laat in het algemeen grotere concentraties van fosfor en magnesium zien en een verlaagde pH waarde in vergelijking met glucose. Het evenwicht van mineralen in het lichaam is heel belangrijk voor de functie van vitamines, enzym en andere lichaamsfunctie. Wanneer de mineralen uit de juiste verhouding zijn, lijdt de homeostase van het lichaam er onder. De aanwezigheid van diarree zal misschien het gevolg zijn van een afgenomen absorptie van mineralen.
Dieren die gevoed werden met fructose verloren meer mineralen. Zij hadden hogere fecale uitscheiding van ijzer en magnesium dan dieren die gevoed werden met sucrose. Het schijnbare ijzer, magnesium, calcium en de zink balans waren ook geneigd om meer negatief te zijn bij de fructose gevoerde dieren in vergelijking met de sucrose gevoerde dieren.
Een studie van 25 patiënten met functionele darmziekte toonde aan dat uitgesproken maagleed door malabsorptie geprovoceerd kan worden door het gebruik van kleine hoeveelheden van fructose. Er is beduidend bewijs dat hoge sucrose diëten intracellulaire metabolisme zouden kunnen veranderen, versnelde veroudering door oxidatieve schade is het gevolg.
Bij ratten werd crosslinking gevonden (kruislingse verbindingen in het bindweefsel), dit geeft in het collageen van de huid een veroudering te zien. De wetenschappers zeggen dat het de fructose molecule in de sucrose, niet de glucose is, die het grotere probleem speelt.
Fructose is niet op dezelfde manier gemetaboliseerd als andere suikers. In plaats van omgezet te worden naar glucose die het lichaam gebruikt, wordt het door lever verwijderd. Omdat het door de lever wordt gemetaboliseerd, veroorzaakt fructose dat de pancreas niet volgens de normale manier de insuline vrijmaakt.
Fructose trekt meer vet aan dan enig andere suiker. Dit zou een van de redenen kunnen zijn die Amerikanen dikker maken.
Fructose verhoogt serum triglyceride beduidend. Voor volledige omzetting van fructose in glucose en acetaten, moet de lever beroofd worden van zijn energievoorraden.
Fructose houdt het koper metabolisme tegen. Een tekort in koper leidt tot benen broosheid, bloedarmoede, defecten van het verbindende weefsel, slagaders en benen, onvruchtbaarheid, hart-aritmie, hoog cholesterol niveau, hartaanvallen en een onvermogen om bloed suiker niveau te controleren.
Om te beginnen hebben we meerdere vormen van koolhydraten:
Monosaccharides bestaan uit een enkele suikermolecule (saccharide). De darmen zijn precies zo geconstrueerd dat ze monosaccharides door kunnen laten. Alle moleculen die groter zijn, kunnen niet in het bloed opgenomen worden. Het lichaam kan monosaccharides direct in het bloed opnemen. Er hoeven verder geen bewerkingen op losgelaten te worden (ze hoeven niet verteerd te worden). Monosaccharides (ook wel simpele suikers genoemd) komen vooral voor in fruit en honing (in de vorm van glucose en fructose).
Disaccharides bestaan uit twee suikermoleculen. Ze zijn dus te groot om direct door de darmwand geabsorbeerd te worden. In de wand van het eerste deel van de dunne darm, het duodenum, worden speciale enzymen geproduceerd. Deze enzymen reageren met de disaccharides en splitsen ze in monosaccharides. Nadat ze gesplitst (verteerd) zijn, kunnen ze als monosaccharide door de darmwand in het bloed opgenomen worden.
Tafelsuiker (maar ook: bruine suiker, rietsuiker, poedersuiker, etc.) is een disaccharide (sucrose), evenals de suiker die van nature in melk zit (melksuiker, lactose). Voor elk verschillend type disaccharide is een ander enzym nodig. Zo is voor lactose een enzym genaamd lactase nodig en voor sucrose is sucrase nodig.
Polysaccharides bestaan (zoals de naam al zegt) uit meerdere (poly) suiker moleculen. Omdat de mens niet gebouwd is op het eten van polysaccharides, zijn deze moleculen redelijk moeilijk om te zetten naar monosaccharides. Het gebeurt in twee fasen.
In de eerste fase wordt een vloeistof in de alvleesklier aangemaakt die door de darmen wordt gespoeld. In deze vloeistoffen zitten speciale enzymen die de polysaccharides (zetmeel) opbreken in disaccharides (maltose). Deze disaccharides moeten vervolgens weer omgezet worden naar monosaccharides. Zetmelen (zoals in granen, aardappelen, maïs, rijst, etc) zijn polysaccharides.
In de darmen van gezonde mensen nemen bovengenoemde processen plaats zonder noemenswaardige problemen. Alhoewel lang niet alle koolhydraten goed verteerd worden (de menselijk darmen zijn daar niet op ingesteld), uit zich dit slechts in brandend maagzuur, soms wat winderigheid of opgeblazen gevoel.
Bij een kleine groep mensen (bijv. de mensen die de ziekte van Crohn hebben of die deze ziekte zullen ontwikkelen), werken bovenstaande processen echter niet optimaal.
Het gevolg is desastreus: een persoon eet een aantal boterhammen. Boterhammen bestaan voor een zeer hoog percentage uit zetmeel (tarwe). Deze zetmeel wordt in de darmen overspoeld door de vloeistof uit de alvleesklier. Dit proces gaat vaak nog redelijk goed. Het grootste deel van de zetmeel wordt omgezet naar disaccharides (maltose). Nu ontstaat er echter zo een gigantische overvloed aan disaccharides, dat de enzymen (maltase) niet in staat zijn ze allemaal te verteren en om te zetten naar monosaccharides. Deze disaccharides blijven dus in de dunne darm achter, onverteerd.
Dit zou geen probleem hoeven te geven: de onverteerde etensresten verdwijnen in de ontlasting zou je logischerwijs denken. Wat er echter gebeurd is het volgende: bacteriën in de darmen beginnen de onverteerde disaccharides op te eten.
Als bijproduct blijft er een giftig gas achter en de bacteriën scheiden daarnaast ook nog een zuur af. De stinkende gassen veroorzaken overdruk in de darmen, met als resultaat: boeren en winderigheid.
Bovendien raakt de maag ontregeld, waardoor teveel maagzuur aangemaakt wordt, met als gevolg een brandende keel en zuurbranden/ kokhalsen.
De zuren zorgen echter voor grotere problemen. Ze tasten namelijk zodanig de darmwand aan, dat de cellen die normaliter de enzymen moeten produceren, nu afsterven. Ook de cellen die normaal de voedingsstoffen moeten absorberen sterven af. Bovendien zijn de zuren ontstekingbevorderend.
Hier begint een zeer gemene vicieuze cirkel die moeilijk te doorbreken is. Bij de volgende maaltijd, speelt bovenstaand proces zich nogmaals af. Er zijn echter al minder gezonde darmwandcellen over, waardoor er ook minder enzymen aanwezig zijn.
Nog meer onverteerde etensresten en dus nog meer zuur en gas, waardoor vervolgens de darmwand nog verder beschadigd wordt. De darmwand raakt na verloop van tijd zodanig beschadigd dat de voedselopname sterk achteruit gaat doordat de voedselabsorberende darmwandcellen bijna allemaal vernietigd zijn.
Bovendien kan de darmwand helemaal geen onverteerde disaccharides absorberen. Dus op het moment dat deze persoon een boterham eet, voert hij niet zichzelf, maar voert hij de bacteriën in zijn darmen.
Het gevolg is dat deze persoon sterk in gewicht af zal nemen. Bovendien ontstaat er een tekort aan vitaminen en mineralen (die worden ook niet opgenomen door de sterk beschadigde darmwand) met als veelvoorkomend gevolg de introductie van chronische vermoeidheid met als oorzaak bloedarmoede.
Eet voortaan geen of minder complexe koolhydraten!
Onder complexe koolhydraten verstaan we: disaccharides en polysaccharides. Dit betekent voornamelijk dat je geen brood, crackers, koekjes, rijst, aardappelen, maïs, suikerbevattende en melkbevattende voedsel meer kunt eten. Dit lijkt heel erg extreem.
De lijst met toegestaan voedsel is echter ook nog zeer groot: fruit, vlees, groenten, plantaardige olie, honing, kaas, zelfgemaakte yoghurt en noten mogen wel gegeten worden.
Het Specifieke koolhydraten dieet SCDiet (zie www.scdiet.nl ) is hierop gebaseerd. Het geeft een goede uitleg. Alleen gebruiken ze wel dierlijke eiwitten (vlees, vis etc. ) Het is aan uw eigen invulling hoe u daar mee omgaat.
Dit dieet heeft als doel het uithongeren van de foute bacteriën in de darmen. Hierdoor kan de vicieuze cirkel doorbroken worden. Na verloop van tijd zijn de enzymen weer volop aanwezig in de darmen en kan voorzichtig begonnen worden met het eten van complexe koolhydraten. Tot die tijd (dat kan zelfs meer dan een jaar duren) is het noodzakelijk dat er niets gegeten wordt waarvan ook maar een klein deel complexe koolhydraten bevat. Als u denkt zich hier niet aan te kunnen houden, dan is het allemaal verloren tijd en moeite.
Zoals Hippocrates al zei:" Let thy food be thy medicine!" (laat uw voedsel uw medicijn zijn).
Al met al zijn vlees, zuivel en de suikers (c.q. koolhydraten) niet bevorderlijk voor het creëren voor een gezond lichaam.
Aangezien velen van ons bezig zijn ons bewustzijn te verhogen is het noodzakelijk ook een minder verdicht lichaam te creëren. Dit lichaam zonder afvalstoffen is veel beter doorlaatbaar voor de grote hoeveelheden energie die op dit moment de aarde bereiken. Gaan we niet mee met ons fysieke lichaam ook aan te passen door voeding en beweging dan geven de "energy boosts" je letterlijk en figuurlijk een draai om de oren. Misselijkheid, hoofdpijnen, grotere vermoeidheid, minder concentratie, slecht slapen etc. Om deze bijverschijnselen beter te kunnen verwerken is het verstandig ook een zuiver lichaam te creëren.
Voedingsmiddelen worden verteerd in maag en darmen. Om voeding te kunnen verteren zijn verschillende stoffen, enzymen, nodig om bijvoorbeeld eiwitten te verteren.
Zo is bij de afbraak van eiwitten een hoge zuurgraad van de maag nodig en bij zetmeel juist een lage zuurgraad nodig. De maag kan dit niet combineren. Met als gevolg dat als we brood met vlees eten het brood niet goed verteerd wordt. De maag produceert immers erg veel zuur om het vlees te verteren, maar het brood heeft juist weinig zuur nodig.
Gevolg: slechte vertering van het brood en dit levert dus gisting op in de darmen. Gisting zorgt weer voor processen in de darmen die gepaard gaan met het produceren van zuur en dit is weer schadelijk voor het lichaam.
